زيرا انجام اين كار و گرفتن جلو نعمتهاى خداوندى نسبت به ديگران برايش مقدور نيست ) حضرت رسول ( ص ) فرموده : كسانى در اين جهان هستند كه با نعمات و لطفهاى خداوندى دشمن مىباشند : سئوال شد : يا رسول الله آنها كدامند ؟ حضرت فرمود : كسانى كه به مرض حسد گرفتارند و به ديگران رشك مىبرند . امام ابو عبد إله ( ع ) درباره اين بيمارى روحى چنين فرموده است : 1 - هرگز حسودان دل آسوده نخواهند بود - و روح آرام نخواهند داشت - « 1 » 2 - حسودان هرگز روى توانگرى و بىنيازى را نمىبينند « 2 » 3 - حسود هميشه ناراحت و غصه‌دار است . 4 - شخص حسود اگر از لحاظ جسمانى هم سالم باشد - با آن غم جانگذارى كه در سينه دارد هميشه مىسوزد و بيمار است « 3 » 5 - حسد ايمان شخص را مىخورد مانند اينكه شعله اتش هيزم‌ها را مىخورد « 4 » چهارم - تكبر : وجود اين صفت زشت در آدمى سبب مىشود در شناخت حدود استحقاق شخصيت خويش دچار اشتباه شود - و او را وادار مىكند كه هميشه خود را بزرگ و ديگران را حقير بشمارد - بعبارت روشن‌تر شخص متكبر به مرض ( خود بزرگ‌بينى ) گرفتار است كه هميشه خود را بالاتر از ديگران تصور مىكند ، چنان فريفته نفسش مىباشد كه ابدا " در نفس خود نقص و عيب نمىبيند . انسان متكبر يك موجود كوتاه‌بين است و تنگ چشم كه در خود

--> ( 1 ) - نقل از خصال باب دهم - ( 2 ) - نقل از خصال باب يازدهم - ( 3 ) - نقل از كشف الاخطار - ( 4 ) - نقل از كافى ( باب حسد )